kamerjas, badjas

Tijdens mijn laatste bezoekje aan Madeline de Stoffenmadam bewonderde ik een mooie rok in hun etalage: een Dolores in tetra met een zoom in broderie. Ik heb een zwak voor broderie, een zwak voor tetra en een zwak voor Dolores. Dus ja.

Alleen was de stof donkerblauw. En daar heb ik nu eens géén zwak voor, zie. Maar! Ze was/is er ook in het wit en in het roze en na heeeeeel lang twijfelen besloot ik om voor de witte te gaan en die rok schaamteloos na te maken.

Bij thuiskomst echter had ik ineens een ander idee. Ik wilde al een tijdje een kamerjasje maken. Zo’n luchtig ding dat je ’s ochtends snel aantrekt om koffie op een zonovergoten terras te drinken. Je weet wel, met fluitende vogeltjes en een tuin vol bloemen. En uiteraard ook met al wat natuurlijk uitziende make-up, het perfecte kapsel en gladde, bruingebrande benen. Helemaal zen en romantisch en al.

Ja okee, we weten allemaal dat de realiteit lichtelijk anders is. Enfin, mìjn realiteit toch. Mijn gezicht heeft op mijn leeftijd al 3 uur tijd nodig om in de plooi te raken ’s ochtends, en over de rest zwijg ik in alle talen.

Maar goed, een kamerjas dus. Of is dat een badjas? Ik zocht en vond een patroon via de blog van The Thread. Eentje dat je zelf nog moet uittekenen aan de hand van instructies/afmetingen. En eerlijk gezegd duurde dat langer dan het naaiproces.

Nadat alle patroondelen getekend en geknipt waren, zette ik het ding bijna volledig met de overlock in mekaar. Dat duurde een uurtje of zo, echt waar!

Het liefst had ik de zoom van de mouwen ook in de broderie gehad, maar ik had maar genoeg stof voor 1 mouw en dat zou een beetje onnozel geweest zijn. Ik kortte de kamerjas in met een centimeter of 12, gok ik. Dat was nodig omdat alle patroondelen dwars op de stof moesten geknipt worden. De broderie zit namelijk aan 1 zijkant van de stofbreedte. Aan de andere zijkant moest ik de kraagdelen en riem nog kunnen knippen.

Ik had van mijn gekochte 2 meter nauwelijks nog stof over. Zo heb ik het graag! Maar als je alles volgens de echte lengte van het patroon wil knippen, én ook nog broderie-mouwen wenst, dan zou ik toch een halve meter extra bestellen.

ruffles all the way

De nieuwe collectie van See You At Six was naar mijn gevoel weer een schot in de roos. In de pioenroos onder andere, één van de prints die mij onmiddellijk deed dromen van zwierige meisjesjurkjes. Dus belandde deze print op viscose samen met de landscape al snel in mijn virtuele winkelmandje bij Madeline.

In mijn hoofd zat iets met ruffles, want ik weet dat mijn nichtjes dat nog steeds kan bekoren. Hun mama ook, trouwens. En zo kwam ik uit bij Iris May Patterns, meer bepaald bij de Odeline jurk.

Die Odeline is er in vele varianten, maar ik gebruikte ook de gratis add-on voor de doorlopende ruffle op voor- en achterpand.

Een moeilijk naaisel is het niet, maar voor een Odeline zonder mouwen voorziet het patroon een afwerking van de armsgaten met biaislint. Deze luie naaister dacht dat eens snel te omzeilen door het bovenstuk te voeren. Helaas denk ik nooit ver genoeg na en zat ik uiteindelijk stevig te klungelen. Iets met halve armsgaten in de onderste voor- en achterpanden, een onderste achterpand op de stofvouw en de bovenste niet… Enfin, veel te ingewikkeld om uit te leggen, dus één wijze raad: doe wat Iris zegt! Zij weet per slot van rekening waarover ze praat.

Bovendien vergat ik de ruffle op de eerste jurk te zetten en moest ik dat nog doen toen die al klaar was. Ook niet het beste plan, I tell you.

Jurkjes met hindernissen dus. En volledig mijn eigen schuld. Heel soms denk ik namelijk dat ik keigoed kan naaien. Niet dus.

Gelukkig ging het met het tweede exemplaar al heel wat vlotter en kwam ik geen enkele struikelblok tegen. Gelukkig maar.

Zo’n jurkjes zonder mouwen zijn echt wel hoogzomerjurkjes, heel zwierig, heel los ook. Perfect voor hittegolven die de laatste jaren ook bij ons voelbaar zijn. Laat maar komen, want wie weet wanneer we weer met z’n allen op vakantie kunnen…

bohémien in Bohélie

Zagen jullie het al? Er is een nieuw stoffenmerk in het land: Bohélie Fabrics. Klinkt bohémien en de eerste mini-collectie is dat ook. Ik was meteen fan van de zomerse vibe die de stoffen uitstralen en ging aan de slag.

Ik koos een supersoepele viscose uit (bohemien summer khaki) en legde de stof voor aan Dochter 1. We zagen er een zomers jurkje in, zoals dit veelgedragen exemplaar.

En why change a winning team? Handig voor mij ook: een patroon dat klaar ligt hergebruiken, zalig! Het gaat om de Rosalie van Fibre Mood, een korte jurk die ik ondertussen al 4 keer naaide.

Vorige keer maakte ik de jurk zeker 10 cm korter maar Dochter gaf toe dat het toch iets té was, dus nu liet ik de lengte zoals het patroon voorziet.

Het enige minpuntje aan de Rosalie vinden we de diepe decolleté. Net zoals vorige keer zette ik er een horizontaal stukje stof met kant aan, want teveel inkijk is niet okee.

Meer hoef ik hier niet aan kwijt denk ik, enkel dat deze stof echt heel fijn was om mee te werken en – ik denk – nog zaliger om te dragen op warme zomerdagen. Dochter 1 zag zichzelf al lopen op een strand in Ibiza… duimen maar dat het coronavirus tegen dan flink op de achtergrond verdwenen is!

Je kan Bohélie Fabrics vinden op Instagram, Facebook en hun website natuurlijk!

lila lover

De trendkleur van het laatste half jaar moet echt wel lila zijn! Zelf ben ik absoluut geen fan, maar Dochter 1 daarentegen zou die kleur werkelijk voor àlles gebruiken. Dus toen ik de nieuwe catalogus van Stoff & Stil toegestuurd kreeg, en een mooie lila smock-katoen zag, was de keuze snel gemaakt.

Sinds een paar jaar ben ik Stoff & Stil ambassadeur, wat betekent dat ik 2x per jaar dit Deense stoffenmerk in de spotlight zet, hier en op Instagram. Stoff & Stil is een familiebedrijf dat zijn eigen stoffen, patronen en DIY-spullen ontwerpt en produceert. Ze hebben bijna 30 winkels in Denemarken, Zweden, Noorwegen en Duitsland en verkopen online in 13 landen. Binnenkort zal hun naam veranderen in Selfmade, maar aan hun zeer uitgebreide assortiment zal niks gewijzigd worden.

Ik koos een katoenviscose met smock, in een zacht lila, en gebruikte hun patroon voor de zogenaamde split level skirt (hier te vinden). Een simpel patroon, jullie weten dat ik daar van hou, en gelijkend op een rok uit de winkel die Dochter 1 heel graag draagt.

Ik had ook gewoon de afmetingen van de rok uit de winkel kunnen gebruiken en zelf aan de slag gaan, maar een bestaand patroon nemen is wel zo handig.

Het ging dus snel: 3 rechthoeken, 1 tailleband, rimpelen, rolzoom, elastiek doorrijgen, klaar. My kind of sewing 🙂

De catalogus is enkel online te bekijken, en doe dat zeker eens! Je gaat helemaal geïnspireerd raken en naast naaien nog 56 andere DIY-projecten wil proberen, guaranteed!

En nog goed nieuws: ik heb nog 90 cm van deze viscosekatoen over (+ nog wat reststukjes) voor wie òòk een lila lover is. Het enig wat je moet doen, is hieronder een reactie achterlaten vòòr nu donderdag 11 maart. Een onschuldige hand zal dan een winnaar kiezen en de stof bezorgen.

Veel succes!

UPDATE – de give-away is afgesloten en werd gewonnen door Eveline

bloesjesfestival

Muziekfestivals zijn al een jaar niet meer aan de orde, maar bloésjesfestivals, dié kunnen nog wel! Ik maakte een rijtje Elisa’s uit een selectie zomerstoffen van Editex, en de beide Dochters zagen dat het goed was.

Zomerbloesjes zijn altijd een goed idee: ze passen op rokjes, shorten en broeken. Ze worden los gedragen over een topje of gesloten onder een cardigan: de mogelijkheden zijn eindeloos! De Elisa uit Fibre Mood is in dit geval een voltreffer.

Dochter 2 koos een print met gezichtjes, heel trendy en nù. Ze wilde het hemd ruim, liefst een paar maten groter dan haar eigenlijke confectiemaat (dat hoort zo, blijkbaar). Ik kortte het wel wat in, en ook van de mouwen gingen een paar centimeters af.

Voor Dochter 1 kozen we een streepjesstof in een mooie roestkleur en een linnenachtige stof met koperkleurige bolletjes. Die laatste zou ik zelf dragen: de kwaliteit van de stof in combinatie met de sobere print: I like!

Omdat ik de streepjesstof eigenlijk voor een broek had gekozen (maar dat zag Dochter 1 niet zitten), had ik nog genoeg stof over voor een bijpassende short.

Dochter 1 was wat bang dat de combinatie van hemd en short een pijama-look zou geven, maar met de juiste styling vind ik het zelf helemaal okee.

Voor de short gebruikt ik het damespatroon van de Clara Culottes (Wisj Designs) als basis. Ik kortte de boel stevig in en liet ook het striklint weg. De dochter is nog niet overtuigd van de combo, maar ik vind het playsuit-effect wel héél leuk.

Bij deze zijn de eerste stukken voor onze lente/zomerkleerkasten dus al klaar. De stoffen van Editex zijn te koop in jullie favoriete stoffenwinkels!

mabel for spring

Vandaag ligt de nieuwe Fibre Mood in de rekken en ik maakte er alvast één patroon uit: de Mabel, een vrouwelijk truitje dat perfect is voor de lente die er stilletjes aan aankomt.

Omdat het patroon pofmouwen heeft, zocht ik een rekbare stof die niet te dik was (ik wil er immers niet als Sissy uitzien). Iets soepelvallends ook, liefst in een effen kleur maar met structuur voor wat interest. En graag in een tint die past bij mijn capsulekast en tegelijk ook ideaal is voor een zonnigere periode van het jaar. Verder ben ik niet moeilijk hoor.

Naar Madeline de Stoffenmadam dus, waar An meteen begreep wat ik bedoelde en bijna onmiddellijk de perfecte rol stof uit de rekken viste (die trouwens in het echt mooi oker is, de foto in de webshop is niet wat het moet zijn) . Soms loopt alles gewoon van een leien dakje.

Zo ook het naaiproces. Ik knipte 3 patroondelen (voor- en rugpand plus mouw) en ging aan de slag.

De voorziene patroondelen voor de boorden gebruikte ik niet: ik knipte ze gewoon van breedte en hoogte zoals ik ze bij een sweater zou maken.

Ik deed na een snelle pasbeurt een paar aanpassingen: het truitje werd ingekort met 4 cm, de mouwen met 6 cm. De mouwboorden knipte ik wijder dan je normaal gezien zou doen, ik hou niet zo van aanpassende boordjes halfweg mijn arm.

Even dacht ik om ook de halsuitsnijding wijder te maken maar dat deed ik uiteindelijk toch maar niet. Op aanraden van An van Madeline gebruikte ik geen boordstof maar de stof zelf. De perfect bijpassende kleur vinden is altijd een gedoe en soms kan het evengoed zonder.

Zeer content met mijn Mabel en zelfs Dochter 1 zag het truitje helemaal zitten. Wie weet maak ik dus snel nog een tweede!

dierentuinjasje

Babyjasjes, ik weet niet hoeveel ik er al maakte maar het zijn er tientallen. Het One To Hug-patroon (oorspronkelijk van Mind The Whale maar ondertussen verkrijgbaar bij About Blue) is hier een blijver, zoveel is duidelijk. De jasjes haalden bijlange na allemaal de blog niet, maar deze keer wou ik het graag nog eens tonen.

Het is namelijk mijn eerste versie met een pinnemuts. Na de gewone kappen en de kappen met oortjes leek me deze ook wel eens leuk, en zeker voor een bijna-peuter.

De french terry die ik gebruikte is er eentje uit de laatste collectie ‘Let’s Get Lost’ van About Blue Fabrics. Ondanks het feit dat ik niks heb met blauw, sprak de combinatie met het oranje mij heel erg aan en toevallig kende ik een mama die ook fan is van die kleuren.

‘Into the zoo’ is een heerlijke zachte french terry die ik combineerde met één van de nieuwe uni kleurtjes (uni 10 coral gold) van About Blue en een perfecte match is. De uni’s zijn volledig doorgekleurd en van een super kwaliteit, bovendien is er ook bijpassende boordstof beschikbaar.

Ik ben altijd sneller geneigd om french terry of sweaterstof te kopen als de fabrikant ook matching boordstof voorziet, het maakt een naaiwerk er zoveel mooier en professioneler uitzien.

Ik naaide de grootste maat van One To Hug maar voegde toch nog extra naadwaarde toe om hem nòg iets groter te maken, zodat Pol er zeker lang genoeg in past.

Tegenwoordig maak ik de jasjes ook meer en meer met knopen in plaats van drukknopen of kamsnaps. Drukknopen blijven toch altijd een beetje delicaat, zeker wanneer er wat minder voorzichtig mee wordt omgesprongen. En hoewel knoopsgaten naaien in rekbare stoffen ook niet evident is, lukt dat met goede versteviging aan de verkeerde kant van de stof prima.

De volledige collectie is verkrijgbaar in jouw favoriete stoffenwinkel. En ik kijk alvast uit naar niet-zo-koude temperaturen, om Pol te zien blinken in zijn nieuwe jasje!

bloemetjes-holly

Toen ik me onlangs toch nog eens in een echte bakstenen stoffenwinkel waagde – meer omdat ik het #teammadeline miste dan dat ik nood had aan stof – viel mijn oog er op een groene bloemetjesviscose. Bloemetjes zijn mijn zwakke plek, dus ook al wist ik nog niet meteen wat ermee aan te vangen, er belandde 2 meter in mijn winkelmandje.

Thuis gekomen besloot ik dat het een jurk moest worden: eentje voor mezelf en met lange mouwen. In mijn collectie Fibre Mood magazines vond ik het ideale patroon: Holly.

Ik ben mijn naaigoesting wat kwijt, toch als het om patronen gaat die ik nog niet maakte of die wat meer tijd nodig hebben. Maar ik had geen haast en verder ook niet veel plannen (duh) dus gebeurde het naaiproces aan een zeer gezapig tempo.

Nu moet ik zeggen dat mijn goesting nòg verminderde toen ik plots merkte dat ik een blinde rits nodig had. Het nodig hebben op zich was niet het probleem, wel het vooruitzicht tot het naaien ervan. Ik gok dat het al 2 jaar geleden was dat ik dat nog eens gedaan had, en ik ben ook absoluut geen held in het inzetten van blinde ritsen. Nooit geweest.

Ook nu verliep dat weer niet helemaal okee. Ik ondernam maar één poging, en ze zit erin, maar blind is ze allesbehalve. Niet dat ik me dat aantrek, ondertussen kennen jullie mij al 😉

Gelukkig heeft de blinde rits exact dezelfde groene kleur als de stof, dus in mijn ogen is ze blind. Of toch ongeveer.

Ik heb geen bewijsmateriaal in de vorm van foto’s (vergeten, écht!) maar als jullie me tegenkomen in deze jurk mag je altijd eens naar mijn rug gluren.

Ik maakte maat 38 maar dat had naar mijn gevoel ook een 40 mogen zijn. Ik naaide geen manchetten met mouwsplitten maar stak een brede elastiek in de mouwboorden. En de lengte paste ik ook aan: er gingen heel wat centimeters af (geen idee meer hoeveel precies).

Je kan de jurk met of zonder taillelint dragen, of zelfs met een mooie brede ceintuur. Je verkrijgt er telkens toch een andere look mee.

Ik ben er tevreden van, de jurk is wat opgekleed zonder té te zijn. Misschien draag ik hem wel tijdens mijn lockdown-kerstfeest, gewoon hier thuis. Of wat denken jullie? Toch maar gewoon loungewear aan tijdens de feestdagen?

glittermeisjes

Sinds de allereerste lockdown stelt Lotte Martens al lockdown boxen samen. Een grandioos idee, zo bleek, want toen iedereen in zijn kot moest blijven, was het een zalig gegeven om zo’n box thuisgeleverd te krijgen. Er zat namelijk echt alles in om onmiddellijk aan de slag te kunnen: elk fournituur, tot bijpassend garen toe.

Die boxen kwamen in allerlei maten en kleuren, en zopas kwam het team van Lotte ook met sweaterboxen op de proppen. Wat een heerlijkheid: french terry in de mooiste snoepkleurtjes, ‘beglitterd‘ in de typische Lotte Martens-stijl, bijhorende boordstof én garen en daarbovenop ook nog eens een sweaterpatroon. Ik koos de sweaterbox ‘Cypres’ maar als je van bloemen houdt is de ‘Florentes’ zeker ook een topper.

Dat sweaterpatroon over&over (van About Blue) gebruikte ik al eens voor de Zoon: gewéldig patroon dat ongelooflijk cool in elkaar zit! Lotte vergeeft het me vast dat ik het deze keer niet gebruikte… Ik knipte namelijk nog eens mijn eigen ‘allweather sweater’, deze keer voor de schoonzus. Ze koos de petroleumblauwe kleur (prachtig met gouden spikkels) voor haarzelf, en de groene versie (met zilveren glitters) voor de meisjes.

Ze matchen, maar toch niet helemaal. Ik vind dat tof: truien die op mekaar lijken maar toch niet helemaal hetzelfde zijn. De glitters geven het een feestelijk gevoel zonder over the top te zijn. Misschien wel ideaal nu met de komende feestdagen in ons kot: loungewear to the next level ofzoiets 🙂

En! Helemaal nieuw zijn de DIY-boxen waarvoor je zelfs niet moet kunnen naaien! Er is een prachtige macramébox (hello, seventies!) en twee borduurboxen, om ter mooist. Ik geef heel binnenkort zo een prachtige borduurbox weg via Instagram aan één van mijn creatieve volgers. Hou het in de gaten!

all day pj

Het begon met een vraag van Dochter 2. Of ze de pyjamabroek van de Husband mocht hebben. Dat kon uiteraard niet: ten eerste is die broek veel te groot voor haar, en ten tweede wou de Husband die ook gewoon niet kwijt. Maar deze moeder haar oren waren gespitst en haar naaibrein aangewakkerd.

Stap één. Op zoek naar een patroon. En ik zoek altijd naar iets wat ik in huis heb vooraleer ik een nieuw patroon aankoop, desnoods iets dat ik kan aanpassen tot wat het moet zijn. Ergens achteraan in de kast vond ik een vintage patronenbundel voor slaapgerief. Een bundel die uit de goodiebag kwam van mijn internationaal bloggersweekend in Londen in 2016.

Stap twee. Op zoek naar stof. Bij Stoff & Stil bestelde ik 2 meter flanel, want in mij hoofd breidde ik de zelfmaak-pyjamabroek voor een Dochter uit naar al mijn kinderen. Volgens mijn berekeningen zou ik uit deze lap een broek krijgen voor Dochter 2 én de Zoon. Bij Madeline de Stoffenmadam haalde ik een extra lap voor de broek voor Dochter 1.

Het plan. Ik zou de broeken naaien voor Sinterklaas. En ik zou simpele t-shirts met lange mouwen bestellen om te bedrukken met een kleine slaap-quote. Die zouden dan als bovenstukken dienen. Dat plan verliep deels goed. Bestelling geplaatst voor de Dochters. Bestelling vergeten te plaatsen voor de Zoon.

De uitvoering dan. Broeken naaien en t-shirts bedrukken als verrassing voor je huisgenoten die dankzij coronatijden ook echt letterlijk àltijd je huisgenoten zijn, bleek niet evident. Sinterklaasavond naderde en ik had nog geen steek genaaid, laat staan iets bedrukt. Op 5 december ’s middags begon ik er dan toch maar aan, ik zette mij zo nonchalant mogelijk in mijn atelier en probeerde zo onopvallend mogelijk tewerk te gaan. Mij atelier heeft overal ramen: ramen naar buiten, maar ook ramen die uitgeven op de studeerkamer van de kinderen en op de eetkamer. Een mens wil op dat moment ogen op zijn gat.

Maar niemand keek op. Niemand had ook maar enige aandacht of interesse voor wat ik aan het doen was. Niemand kwam kijken.

Deze moeder is dus toch niet zo onmisbaar als ze zelf wil geloven. Wat een eyeopener, zeg.

Vlak voor het donker werd klokte ik af: twee broeken genaaid, twee t-shirts bedrukt. Voor de Zoon kocht ik de dag ervoor een pyjama uit de winkel. Soms moet een mens zijn grenzen onder ogen zien. Die handgemaakte broek voor de Zoon zal dus voor een andere keer zijn.