lila lover

De trendkleur van het laatste half jaar moet echt wel lila zijn! Zelf ben ik absoluut geen fan, maar Dochter 1 daarentegen zou die kleur werkelijk voor àlles gebruiken. Dus toen ik de nieuwe catalogus van Stoff & Stil toegestuurd kreeg, en een mooie lila smock-katoen zag, was de keuze snel gemaakt.

Sinds een paar jaar ben ik Stoff & Stil ambassadeur, wat betekent dat ik 2x per jaar dit Deense stoffenmerk in de spotlight zet, hier en op Instagram. Stoff & Stil is een familiebedrijf dat zijn eigen stoffen, patronen en DIY-spullen ontwerpt en produceert. Ze hebben bijna 30 winkels in Denemarken, Zweden, Noorwegen en Duitsland en verkopen online in 13 landen. Binnenkort zal hun naam veranderen in Selfmade, maar aan hun zeer uitgebreide assortiment zal niks gewijzigd worden.

Ik koos een katoenviscose met smock, in een zacht lila, en gebruikte hun patroon voor de zogenaamde split level skirt (hier te vinden). Een simpel patroon, jullie weten dat ik daar van hou, en gelijkend op een rok uit de winkel die Dochter 1 heel graag draagt.

Ik had ook gewoon de afmetingen van de rok uit de winkel kunnen gebruiken en zelf aan de slag gaan, maar een bestaand patroon nemen is wel zo handig.

Het ging dus snel: 3 rechthoeken, 1 tailleband, rimpelen, rolzoom, elastiek doorrijgen, klaar. My kind of sewing 🙂

De catalogus is enkel online te bekijken, en doe dat zeker eens! Je gaat helemaal geïnspireerd raken en naast naaien nog 56 andere DIY-projecten wil proberen, guaranteed!

En nog goed nieuws: ik heb nog 90 cm van deze viscosekatoen over (+ nog wat reststukjes) voor wie òòk een lila lover is. Het enig wat je moet doen, is hieronder een reactie achterlaten vòòr nu donderdag 11 maart. Een onschuldige hand zal dan een winnaar kiezen en de stof bezorgen.

Veel succes!

UPDATE – de give-away is afgesloten en werd gewonnen door Eveline

bloesjesfestival

Muziekfestivals zijn al een jaar niet meer aan de orde, maar bloésjesfestivals, dié kunnen nog wel! Ik maakte een rijtje Elisa’s uit een selectie zomerstoffen van Editex, en de beide Dochters zagen dat het goed was.

Zomerbloesjes zijn altijd een goed idee: ze passen op rokjes, shorten en broeken. Ze worden los gedragen over een topje of gesloten onder een cardigan: de mogelijkheden zijn eindeloos! De Elisa uit Fibre Mood is in dit geval een voltreffer.

Dochter 2 koos een print met gezichtjes, heel trendy en nù. Ze wilde het hemd ruim, liefst een paar maten groter dan haar eigenlijke confectiemaat (dat hoort zo, blijkbaar). Ik kortte het wel wat in, en ook van de mouwen gingen een paar centimeters af.

Voor Dochter 1 kozen we een streepjesstof in een mooie roestkleur en een linnenachtige stof met koperkleurige bolletjes. Die laatste zou ik zelf dragen: de kwaliteit van de stof in combinatie met de sobere print: I like!

Omdat ik de streepjesstof eigenlijk voor een broek had gekozen (maar dat zag Dochter 1 niet zitten), had ik nog genoeg stof over voor een bijpassende short.

Dochter 1 was wat bang dat de combinatie van hemd en short een pijama-look zou geven, maar met de juiste styling vind ik het zelf helemaal okee.

Voor de short gebruikt ik het damespatroon van de Clara Culottes (Wisj Designs) als basis. Ik kortte de boel stevig in en liet ook het striklint weg. De dochter is nog niet overtuigd van de combo, maar ik vind het playsuit-effect wel héél leuk.

Bij deze zijn de eerste stukken voor onze lente/zomerkleerkasten dus al klaar. De stoffen van Editex zijn te koop in jullie favoriete stoffenwinkels!

mabel for spring

Vandaag ligt de nieuwe Fibre Mood in de rekken en ik maakte er alvast één patroon uit: de Mabel, een vrouwelijk truitje dat perfect is voor de lente die er stilletjes aan aankomt.

Omdat het patroon pofmouwen heeft, zocht ik een rekbare stof die niet te dik was (ik wil er immers niet als Sissy uitzien). Iets soepelvallends ook, liefst in een effen kleur maar met structuur voor wat interest. En graag in een tint die past bij mijn capsulekast en tegelijk ook ideaal is voor een zonnigere periode van het jaar. Verder ben ik niet moeilijk hoor.

Naar Madeline de Stoffenmadam dus, waar An meteen begreep wat ik bedoelde en bijna onmiddellijk de perfecte rol stof uit de rekken viste (die trouwens in het echt mooi oker is, de foto in de webshop is niet wat het moet zijn) . Soms loopt alles gewoon van een leien dakje.

Zo ook het naaiproces. Ik knipte 3 patroondelen (voor- en rugpand plus mouw) en ging aan de slag.

De voorziene patroondelen voor de boorden gebruikte ik niet: ik knipte ze gewoon van breedte en hoogte zoals ik ze bij een sweater zou maken.

Ik deed na een snelle pasbeurt een paar aanpassingen: het truitje werd ingekort met 4 cm, de mouwen met 6 cm. De mouwboorden knipte ik wijder dan je normaal gezien zou doen, ik hou niet zo van aanpassende boordjes halfweg mijn arm.

Even dacht ik om ook de halsuitsnijding wijder te maken maar dat deed ik uiteindelijk toch maar niet. Op aanraden van An van Madeline gebruikte ik geen boordstof maar de stof zelf. De perfect bijpassende kleur vinden is altijd een gedoe en soms kan het evengoed zonder.

Zeer content met mijn Mabel en zelfs Dochter 1 zag het truitje helemaal zitten. Wie weet maak ik dus snel nog een tweede!

dierentuinjasje

Babyjasjes, ik weet niet hoeveel ik er al maakte maar het zijn er tientallen. Het One To Hug-patroon (oorspronkelijk van Mind The Whale maar ondertussen verkrijgbaar bij About Blue) is hier een blijver, zoveel is duidelijk. De jasjes haalden bijlange na allemaal de blog niet, maar deze keer wou ik het graag nog eens tonen.

Het is namelijk mijn eerste versie met een pinnemuts. Na de gewone kappen en de kappen met oortjes leek me deze ook wel eens leuk, en zeker voor een bijna-peuter.

De french terry die ik gebruikte is er eentje uit de laatste collectie ‘Let’s Get Lost’ van About Blue Fabrics. Ondanks het feit dat ik niks heb met blauw, sprak de combinatie met het oranje mij heel erg aan en toevallig kende ik een mama die ook fan is van die kleuren.

‘Into the zoo’ is een heerlijke zachte french terry die ik combineerde met één van de nieuwe uni kleurtjes (uni 10 coral gold) van About Blue en een perfecte match is. De uni’s zijn volledig doorgekleurd en van een super kwaliteit, bovendien is er ook bijpassende boordstof beschikbaar.

Ik ben altijd sneller geneigd om french terry of sweaterstof te kopen als de fabrikant ook matching boordstof voorziet, het maakt een naaiwerk er zoveel mooier en professioneler uitzien.

Ik naaide de grootste maat van One To Hug maar voegde toch nog extra naadwaarde toe om hem nòg iets groter te maken, zodat Pol er zeker lang genoeg in past.

Tegenwoordig maak ik de jasjes ook meer en meer met knopen in plaats van drukknopen of kamsnaps. Drukknopen blijven toch altijd een beetje delicaat, zeker wanneer er wat minder voorzichtig mee wordt omgesprongen. En hoewel knoopsgaten naaien in rekbare stoffen ook niet evident is, lukt dat met goede versteviging aan de verkeerde kant van de stof prima.

De volledige collectie is verkrijgbaar in jouw favoriete stoffenwinkel. En ik kijk alvast uit naar niet-zo-koude temperaturen, om Pol te zien blinken in zijn nieuwe jasje!

bloemetjes-holly

Toen ik me onlangs toch nog eens in een echte bakstenen stoffenwinkel waagde – meer omdat ik het #teammadeline miste dan dat ik nood had aan stof – viel mijn oog er op een groene bloemetjesviscose. Bloemetjes zijn mijn zwakke plek, dus ook al wist ik nog niet meteen wat ermee aan te vangen, er belandde 2 meter in mijn winkelmandje.

Thuis gekomen besloot ik dat het een jurk moest worden: eentje voor mezelf en met lange mouwen. In mijn collectie Fibre Mood magazines vond ik het ideale patroon: Holly.

Ik ben mijn naaigoesting wat kwijt, toch als het om patronen gaat die ik nog niet maakte of die wat meer tijd nodig hebben. Maar ik had geen haast en verder ook niet veel plannen (duh) dus gebeurde het naaiproces aan een zeer gezapig tempo.

Nu moet ik zeggen dat mijn goesting nòg verminderde toen ik plots merkte dat ik een blinde rits nodig had. Het nodig hebben op zich was niet het probleem, wel het vooruitzicht tot het naaien ervan. Ik gok dat het al 2 jaar geleden was dat ik dat nog eens gedaan had, en ik ben ook absoluut geen held in het inzetten van blinde ritsen. Nooit geweest.

Ook nu verliep dat weer niet helemaal okee. Ik ondernam maar één poging, en ze zit erin, maar blind is ze allesbehalve. Niet dat ik me dat aantrek, ondertussen kennen jullie mij al 😉

Gelukkig heeft de blinde rits exact dezelfde groene kleur als de stof, dus in mijn ogen is ze blind. Of toch ongeveer.

Ik heb geen bewijsmateriaal in de vorm van foto’s (vergeten, écht!) maar als jullie me tegenkomen in deze jurk mag je altijd eens naar mijn rug gluren.

Ik maakte maat 38 maar dat had naar mijn gevoel ook een 40 mogen zijn. Ik naaide geen manchetten met mouwsplitten maar stak een brede elastiek in de mouwboorden. En de lengte paste ik ook aan: er gingen heel wat centimeters af (geen idee meer hoeveel precies).

Je kan de jurk met of zonder taillelint dragen, of zelfs met een mooie brede ceintuur. Je verkrijgt er telkens toch een andere look mee.

Ik ben er tevreden van, de jurk is wat opgekleed zonder té te zijn. Misschien draag ik hem wel tijdens mijn lockdown-kerstfeest, gewoon hier thuis. Of wat denken jullie? Toch maar gewoon loungewear aan tijdens de feestdagen?

glittermeisjes

Sinds de allereerste lockdown stelt Lotte Martens al lockdown boxen samen. Een grandioos idee, zo bleek, want toen iedereen in zijn kot moest blijven, was het een zalig gegeven om zo’n box thuisgeleverd te krijgen. Er zat namelijk echt alles in om onmiddellijk aan de slag te kunnen: elk fournituur, tot bijpassend garen toe.

Die boxen kwamen in allerlei maten en kleuren, en zopas kwam het team van Lotte ook met sweaterboxen op de proppen. Wat een heerlijkheid: french terry in de mooiste snoepkleurtjes, ‘beglitterd‘ in de typische Lotte Martens-stijl, bijhorende boordstof én garen en daarbovenop ook nog eens een sweaterpatroon. Ik koos de sweaterbox ‘Cypres’ maar als je van bloemen houdt is de ‘Florentes’ zeker ook een topper.

Dat sweaterpatroon over&over (van About Blue) gebruikte ik al eens voor de Zoon: gewéldig patroon dat ongelooflijk cool in elkaar zit! Lotte vergeeft het me vast dat ik het deze keer niet gebruikte… Ik knipte namelijk nog eens mijn eigen ‘allweather sweater’, deze keer voor de schoonzus. Ze koos de petroleumblauwe kleur (prachtig met gouden spikkels) voor haarzelf, en de groene versie (met zilveren glitters) voor de meisjes.

Ze matchen, maar toch niet helemaal. Ik vind dat tof: truien die op mekaar lijken maar toch niet helemaal hetzelfde zijn. De glitters geven het een feestelijk gevoel zonder over the top te zijn. Misschien wel ideaal nu met de komende feestdagen in ons kot: loungewear to the next level ofzoiets 🙂

En! Helemaal nieuw zijn de DIY-boxen waarvoor je zelfs niet moet kunnen naaien! Er is een prachtige macramébox (hello, seventies!) en twee borduurboxen, om ter mooist. Ik geef heel binnenkort zo een prachtige borduurbox weg via Instagram aan één van mijn creatieve volgers. Hou het in de gaten!

all day pj

Het begon met een vraag van Dochter 2. Of ze de pyjamabroek van de Husband mocht hebben. Dat kon uiteraard niet: ten eerste is die broek veel te groot voor haar, en ten tweede wou de Husband die ook gewoon niet kwijt. Maar deze moeder haar oren waren gespitst en haar naaibrein aangewakkerd.

Stap één. Op zoek naar een patroon. En ik zoek altijd naar iets wat ik in huis heb vooraleer ik een nieuw patroon aankoop, desnoods iets dat ik kan aanpassen tot wat het moet zijn. Ergens achteraan in de kast vond ik een vintage patronenbundel voor slaapgerief. Een bundel die uit de goodiebag kwam van mijn internationaal bloggersweekend in Londen in 2016.

Stap twee. Op zoek naar stof. Bij Stoff & Stil bestelde ik 2 meter flanel, want in mij hoofd breidde ik de zelfmaak-pyjamabroek voor een Dochter uit naar al mijn kinderen. Volgens mijn berekeningen zou ik uit deze lap een broek krijgen voor Dochter 2 én de Zoon. Bij Madeline de Stoffenmadam haalde ik een extra lap voor de broek voor Dochter 1.

Het plan. Ik zou de broeken naaien voor Sinterklaas. En ik zou simpele t-shirts met lange mouwen bestellen om te bedrukken met een kleine slaap-quote. Die zouden dan als bovenstukken dienen. Dat plan verliep deels goed. Bestelling geplaatst voor de Dochters. Bestelling vergeten te plaatsen voor de Zoon.

De uitvoering dan. Broeken naaien en t-shirts bedrukken als verrassing voor je huisgenoten die dankzij coronatijden ook echt letterlijk àltijd je huisgenoten zijn, bleek niet evident. Sinterklaasavond naderde en ik had nog geen steek genaaid, laat staan iets bedrukt. Op 5 december ’s middags begon ik er dan toch maar aan, ik zette mij zo nonchalant mogelijk in mijn atelier en probeerde zo onopvallend mogelijk tewerk te gaan. Mij atelier heeft overal ramen: ramen naar buiten, maar ook ramen die uitgeven op de studeerkamer van de kinderen en op de eetkamer. Een mens wil op dat moment ogen op zijn gat.

Maar niemand keek op. Niemand had ook maar enige aandacht of interesse voor wat ik aan het doen was. Niemand kwam kijken.

Deze moeder is dus toch niet zo onmisbaar als ze zelf wil geloven. Wat een eyeopener, zeg.

Vlak voor het donker werd klokte ik af: twee broeken genaaid, twee t-shirts bedrukt. Voor de Zoon kocht ik de dag ervoor een pyjama uit de winkel. Soms moet een mens zijn grenzen onder ogen zien. Die handgemaakte broek voor de Zoon zal dus voor een andere keer zijn.

over and over

Het is zover, de Zoon is een puber van 13 en past nauwelijks nog in kindermaten. Hij groeit ook als kool: broeken die ik kocht in augustus zijn nu – in oktober – alweer te kort. Sweaters die ruim zaten voor de zomer, lijken in de herfst korte mouwen te hebben… Tijd voor wat verse naaisels!

About Blue brengt op maandelijkse basis een nieuwe stoffencollectie uit én een bijhorend patroon. Deze keer tekende Riet (jullie kennen haar nog van Mind The Whale en de oerblog Leven met Liv) een multi-inzetbaar sweater/cardigan/bomber-patroon. Een patroon dus waar je tig kanten mee op kan, zo eentje dat je over and over kan gebruiken, I like!

Ik tekende maat 34 voor de Zoon en verlengde de mouwen met 3 cm. Dat was misschien niet direct nodig, maar nu ben ik wel zeker dat hij er langer dan twee maanden zal in passen.

Ik gebruikte één van de effen french terry’s en bijhorende boordstof van About Blue in de warme okerkleur, ‘golden spice’. Voor de strepen op de mouwen gebruikte ik restjes die hier al een tijdje bewaard werden.

Ik vind die stroken op de mouwen echt wel tof, zeker ook voor tieners. Ik gebruikte twee kleuren omdat ik van geen enkele kleur een restje had dat lang genoeg bleek. En eigenlijk geeft dat wel een leuk effect. Aan de zijnaden gebruikte ik dezelfde okerkleur, die streep valt dus niet op maar is er wel.

Het in elkaar zetten van de patroondelen vroeg wat aandacht, wat ik in eerste instantie niet verwacht had. Sweaters naaien, dat doe ik met mijn ogen toe, maar deze keer niet dus. Wel plezant om zo eens ‘rare’ naaistappen te moeten zetten om uiteindelijk met een toffe trui te eindigen!

Voor het papieren patroon moet je hier zijn, een pdf-versie is er trouwens ook. En de gedetailleerde handleiding met foto’s staat gewoon online.

sew out of the box – part 4

Dus. Herinneren jullie nog mijn drie vorige sew out of the box – projecten? Nee? Tja, dat is dan ook al een paar maanden geleden…

In volle coronatijd en bijhorende lockdownperiode ontwikkelde Lotte Martens en About Blue naaiboxen waarin alles zat wat je nodig had voor een aantal projecten: stoffen, fournituren, patronen… You name it. Ik koos destijds de ‘sew out of the box – elegant’ en naaide daarmee al een jurk, een sweater en een rok. Het materiaal voor heuptasje Coxa van Lotte Martens bleef wat langer liggen.

Tot vandaag! Een herfstige vrije zondag en een beetje naaitijd zorgden ervoor dat ik aan de slag ging. Het is immers een snel project (yes, il like!) en het prachtige blinkende lapje nepleer fleurde die druilerige zondag meteen op.

Het patroon is zowel in papieren versie als in pdf-formaat te verkrijgen en de handleiding vind je gewoon online. Die is trouwens super duidelijk: met foto’s die je door elke stap loodsen. Die foto’s zijn ook nodig merkte ik, want ik probeerde het eerst door enkel de tekst te lezen en dat zorgde al gauw voor veel gefrons van mijn kant.

Extra gefrons van mijn voorhoofd is niet onmiddellijk nodig, meen ik. Hoera dus voor deftig beeldmateriaal dat de tekst verduidelijkt.

Het maken van het heuptasje ging zeer vlot: het is totaal niet moeilijk en binnen een uurtje was ik klaar.

Wil je ook aan de slag: check even de website van Lotte Martens! Je kan er terecht voor het patroon én voor het zogenaamde accessoiremateriaal (nepleer, vilt of scuba) waaruit je het tasje kan maken. En wil je het jezelf helemààl gemakkelijk maken dan is er gewoon de Coxa Box waarin àlle benodigdheden zitten: het patroon en de materialen (inclusief nodige fournituren).

Hunter jas

Het is nog maar eind september, maar ik ben alvast klaar voor de winter! Ik maakte namelijk een extra lange jas die warm en stijlvol is en me (bijna) doet verlangen naar koude dagen.

Voor Editex Fabrics mocht ik afgelopen zeer vroege lente (van corona wisten we enkel dat het een raar virus was dat ergens in China opdook) gaan snuisteren in hun herfst-wintercollectie van 2020. Best moeilijk, naaiplannen maken voor een winter die zich nog lang niet aandient. Maar mijn oog viel snel op deze prachtige wol in een roestbruine kleur.

De Hunter jas van Fibre Mood stond wel op mijn naailijstje, al schrikt zo’n groot project mij altijd wel af. Maar het feit dat die jas stijlvol, warm én lang was, trok me toch over de streep. Bovendien vond ik bij Stoff & Stil een prachtige katoen-satijn die ideaal bleek als voering. Een nieuw project was geboren.

Ik moet zeggen dat de lange staycation in de zomer mij perfect leek voor dit meganaaisel. Maar die zomer was te warm en mijn oranjerie/atelier niet de ideale plek om te vertoeven in die temperaturen, dus werd het naaisel uitgesteld tot september.

Maar toen kwam het. Het zien van maar liefst 3 gebiesde zakken in de werkbeschrijving duwde mijn motivatie niet bepaald de hoogte in… En het project bleef weer een week of twee liggen.

Ik ben grote fan van gebiesde zakken, maar geen grote fan van het zelf naaien ervan… Na de borstzak (die 2 keer opnieuw moest) hield ik de twee andere zakken voor bekeken en naaide ik enkel de zakkleppen op het voorpand.

Natùùrlijk ga ik daar spijt van hebben – niemand wil een jas zonder zakken – maar ik zag het op dat moment echt niet meer zitten. Misschien stik ik er later nog gewone zakken op, ik zie wel. Ter compensatie kwam er wel een klein binnenzakje in, precies groot genoeg voor mijn iPhone.

Verder viel het naaien van de jas best wel mee. Zeker als je al eerder een jas gemaakt hebt is het niet zo heel moeilijk, enkel veel werk. Het enige wat ik volgende keer toch weer anders zou doen is het gebruiken van voeringstof voor de mouwen. Dat is toch altijd handiger om aan en uit te trekken.