Drew, the first

Ja, je leest het goed: the first. Dat betekent dus dat er ook nog een the second zal komen, al moet ik eerst even afkicken van dit soort jasjesmakerij. Ik ben het wat beu.

Begrijp me niet verkeerd: de Zoon was heel enthousiast met zijn exemplaar (de Legend, de kinderversie van Drew) en Dochter 2 kreeg op één dag tijd wel honderd complimenten, zei ze. Drew is dan ook hip, het patroon verscheen in de laatste Fibre Mood en blijkt een bestseller.

Waarom ik dan moet afkicken? Wel, ik vind het een pittig project. Niet qua moeilijkheidsgraad, dat valt echt héél erg mee, maar wel qua tijd. Met bijna 20 patroondelen en veel dubbel topstitchwerk hoort dit soort projecten meestal thuis in mijn categorie ‘geen goesting in’. Jullie weten dat al langer: het moet vooruit gaan hier op naaivlak. En dit gaat absoluut niet vooruit. Niet.

Wanneer naaisels te lang duren om te maken, vind ik het niet meer plezant. En daarenboven moest ik continu niezen.

Ik kreeg namelijk acute astma, want jongens, wat pluist die dikke corduroy! (Topkwaliteit wel, en superlicht en soepel, uiteraard van bij Madeline de Stoffenmadam.) Héél mijn atelier leek een dun laagje donkergroene haartjes te hebben en ik stofzuigde me gaandeweg te pletter. Zò blij dat die jas klaar was.

Ik maakte maat S wat voor mijn Dochters eigenlijk nipt is, maar aangezien ik het jasje niet voerde, zal het ook enkel gedragen worden op niet-koude dagen en is het dichtknopen van jassen hier sowieso al een strijd die al lang heb opgegeven. Tieners. Ze weten het àltijd beter.

Voor Dochter 1 ligt okergele dunne ribfluweel klaar, ook van bij Madeline de Stoffenmadam. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat die niet zo erg gaat pluizen als deze groene, want ik begin nu al te niezen. Gezondheid!

Legend jacket by Fibre Mood

Vanaf vandaag ligt de zoveelste editie van Fibre Mood in de winkels en ik maakte alvast een eerste stuk: de Legend jacket. Een eerste, ja, want ik merkte al snel dat er een paar patronen tussen zitten die hier bij zowel mezelf als de Dochters in de smaak vallen. Hoera!

De Legend gaat tot maat 14 jaar en nochtans is de Zoon slechts 12. Maar omdat ik hoop dat dit jasje in de herfst zal gedragen worden met een sweater of trui onder, maakte ik hem toch in een leeftijdscategorie groter. En dat bleek een goede zet. Het zit ruim, maar niet té.

Bij Madeline de Stoffenmadam vond ik een groene corduroy met dunne rib. Prachtkleur. Bij thuiskomst merkte ik echter dat deze corduroy rekbaar is en dat zal ik geweten hebben: niet ideaal om te verwerken als de patroondelen absoluut niét mogen meerekken… Uiteindelijk lukte het wel, maar voor een volgend exemplaar ga ik toch voor een niet-rekbare variant.

Een tweede fout die ik maakte zat hem in het knippen van de patroondelen uit stof: een drietal delen knipte ik ondersteboven en omdat zo’n corduroy een duidelijke vleug heeft, maakt dat echt wel een verschil. De delen leken wel uit een andere stof zijn geknipt! Nu moet ik zeggen dat, eens verwerkt, het mij nog nauwelijks opvalt. Misschien zien jullie het nog wel?

Verder was ik wat bang van jeansknopen. De knopen zelf erin zetten bleek een fluitje van een cent maar die knoopsgaten! Om de één of ander reden maak ik altijd de mooiste knoopsgaten op mijn proeflapjes, maar dán… Enfin, ze staan erin, maar perfect zijn ze verre van. Alleen al om die reden zou ik drukknopen kiezen…

De Dochters hier thuis zijn stikjaloers op deze Legend, en ik beloofde hen dan ook allebei een Drew (check deze en deze!). Ze zijn nog in beraad wat de kleurkeuze betreft, maar ik zette ze alvast bij op mijn lijstje. Samen met de Anna rok voor mezelf, hoe tof is die zeg?! (Zagen jullie die van An en Sylvia al? Waauw!)

Rosalie drie

Zonder in herhaling te willen vallen: ik maakte nog eens een Rosalie van Fibre Mood. En daarmee val ik dus wél in herhaling, want het is al mijn derde versie. Ik beloof dat het mijn laatste is, tenminste toch de laatste van de zomer. Echt, plechtig. De zomer(vakantie) is vandaag trouwens toch aan zijn laatste dag toe, dus dat komt goed uit!

Deze viscose was een soldenkoop waarvoor ik speciaal mét Dochter 2 naar Madeline de Stoffenmadam reed. De Dochter was snel te overtuigen, leopard-prints zijn weer helemaal terug van nooit weggeweest. Ik ben zelf al 10 jaar leopard-fan en ik ben keiblij dat die print nooit dateert.

Rosalie bleek hier bij de tieners vanaf de eerste minuut een schot in de roos als zomers jurkje en ik kan hen geen ongelijk geven: luchtig, speels, vrolijk. Deze keer liet ik de twee bovenste voorpanden wel wat overlappen omdat de decolleté-diepte net een beetje té diep werd bevonden.

Wat me wel opvalt bij alle Rosalies is de neiging van de jurk om tijdens het dragen naar achter te schuiven zodat de decolleté bijna tegen mijn Dochters’ keel hangt. Ik hoor mezelf meermaals per dag zeggen: ‘Trek eens aan je jurk.’ Ik weet ook niet goed waaraan dat ligt trouwens.

De dames hier malen daar niet om: het waren de jurken die deze zomer het vaakst uit de kleerkast kwamen en daar is deze moeder reuzeblij om!

make-over van een boy’s room

Het werd hier ongepland een gewoonte: elk kind dat 12 wordt krijgt een make-over van zijn slaapkamer. Als verrassing terwijl hij/zij op scoutskamp is, en ja: zonder enige inbreng whatsoever.

Dat klinkt als vreselijk. Bijna elke ouder die dit hoort reageert met iets in de trant van: En wat als hij/zij de kleuren niet mooi vindt? En mag hij/zij dan niks zélf kiezen? En: Oh, de mijne wil dat allemaal zelf beslissen! Hier beslist de moeder dus, en gelukkig kent de moeder haar kinderen goed genoeg om te weten wat ze moet doen om heel enthousiaste reacties te krijgen. Oef.

De kamer van De Zoon werd ‘vernieuwd’ in 2014, jullie konden het resultaat hier op de blog zien. Maar ik ben het type dat niet vies is van interieurwissels zo af en toe, en De Husband zal nu zeggen dat dat een understatement is. Hij volgt mij dan gedwee met boormachine en verfborstel, de rest van de fun doe ik zelf. Het is teamwork, en we klaren de klus gewoonlijk op een dag of twee.

De weerberichten voorspelden dat die twee dagen deze keer als de warmste van like ever zouden worden, oh help. Behangen, schilderen, vloertje leggen… in temperaturen van 40° en meer? Wij kunnen dat!

En toen de Zoon vuil en zweterig thuiskwam, was hij – zoals voorzien – héél content. Gelukkig maar 😉

  • bed : Ikea
  • behang : Gamma
  • grote kast : familiestuk
  • verf : Gamma
  • beddengoed : Hema
  • wandrek : VTwonen
  • wereldkaart : rommelmarkt
  • tapijttegels : Leen Bakker
  • kist + bureau : zelfgemaakt
  • kast onder bureau : Ikea (gerecycleerd + geschilderd)

la vita è bella

Vita. Een patroon dat al een aantal weken bestaat, maar waar ik wegens drukke werkperiodes en een aansluitende rustperiode nog niet toe gekomen was. Tot nu dus: een Vita jurk voor een jarige prinses!

Net zoals het jongste nichtje een jurkje kreeg voor haar verjaardag, mocht ook haar zus een soortgelijk kadootje openen gisteren. Ook hiervoor gebruikte ik een couponnetje van bij Huis van Katoen: een zomers bloemenprint en vrolijke kleuren.

De stof is uitzonderlijk zacht en soepel en toen ik ze verknipte merkte ik dat ze ook wat stretch had. Niet nodig voor dit patroon, want de Vita is een ruimvallende jurk (of blouse) die héél veel bewegingsruimte biedt. Ik koos voor de halflange mouwen en de V-rug.

Ik heb een zwak voor jurken of blouses met een open rug. Het zorgt meteen voor een wat glamoureuze én zomerse look, niet?

Ik maakte geen halslint in de stof zelf, maar gebruikte een bronskleurig touwtje dat ik al een tijd had liggen. Zo’n klein beetje bling kan nooit kwaad.

De jurk is nog ruim genoeg om ook volgende zomer nog kunnen gedragen worden: ik nam maat 8 jaar (Lucille werd 8) maar met lengte 9 jaar. Te smal zal de jurk niet snel worden, te kort daarentegen wel dus dat leek me het slimste.

Ik ben tegenwoordig erg fan van dit soort zomerjurkjes: wijd, los en kort. En liefst mét mouwen. Rosalie (Fibre Mood), Mira (Fibre Mood) en deze Vita van Kaatjenaaisels en Bel’Etoile: ze passen allemaal in dat plaatje. Ik wed dat er ook in 2020 zo nog een aantal van onder mijn machine zullen rollen.

van Tel Aviv naar Corfu

De zomer is alweer meer dan halfweg en de gezamenlijke vakantie van de Husband en mezelf zit er zo goed als op. Naar goede gewoonte trokken we er een vijftal dagen met ons twee op uit, en gingen we daarna samen met de kinderen op reis.

Onze ‘code twee’-vakantie (ja, wij hebben een naam voor onze parent-only reisjes 😉 ) spendeerden we in Tel Aviv. Zoals steeds toon ik jullie graag een paar beelden maar voor het echte verslag met tips en weetjes moet je bij Roeckiesworld zijn.

Na hun scoutskamp vlogen we met het gezin naar het Griekse eiland Corfu voor een zomerse relaxvakantie. Ook daarover kan je lezen op de blog van de Husband.

Onder het tabblad ‘wanderlust’ hierboven kan nog steeds alle verslagen van vorige trips terugvinden.

bloemenmeisje

Jarige meisjes krijgen nieuwe jurkjes, dat hoort zo. Dus toen Gorgeous Gisèle alweer zes werd, zorgde deze meter voor een zomerse bloemenjurk. Wegens het succes van dit exemplaar van vorig jaar, maakte ik een nieuwe Robin dress van Iris May. Never change a winning team, toch?

Deze keer vond ik een coupon in de solden bij Huis Van Katoen, en toen ik het lapje zag liggen, matchte ik het meteen met een meisjesjurkje. Eerder toevallig dus dat deze Robin dress er kwam. Rode streepjes deze keer, ook met bloemen, en van een soepele en luchtige kwaliteit.

Ik wijzigde niets aan het patroon, net als vorige keer maakte ik de mouwloze versie, met ruffle uiteraard want meisjes houden van ruffles. Ook ging ik opnieuw voor de mooie V op de rug.

Ruffles en strikken maken van jurkjes echte méisjesjurkjes, altijd ook met risico op een te hoog tuttigheidsgehalte.

Ik ben altijd wat bang voor té veel gefrutsel in een jurk, ik wil ze hoegenaamd niet tuttig laten lijken maar ik denk dat het wel snor zit. Ik maakte deze keer ook knoopsgaten, die wonderwel ook nog eens lukte, en zette er fantasieknoopjes aan die hier al een tijdje lagen te wachten op het geschikte project.

Meer hoef ik hier niet over kwijt. Misschien enkel: die Robin, dat blijft een toppatroon!

nog eens een Rosalie

De Rosalie (uit Fibre Mood) die ik voor Dochter 1 maakte, bleek een groot succes dus een vervolg – voor Dochter 2 weliswaar – bleef niet uit, al duurde het wat langer dan gedacht wegens gebrek aan stof. Maar toen ik eergisteren op IG nog mooie viscoses in solden zag passeren bij Madeline de Stoffenmadam, haastten de Dochter en ik ons vlak voor sluitingstijd nog naar Lier.

De tiener koos er niet één maar twee stofjes uit en voor ik het wist trad ik in de voetsporen van An van Paspelpoezen en deed ik van serieuze deadline sewing. Gisterenavond en vanochtend werden dus twee Rosalies genaaid die vanmiddag nog mee in haar koffer op vakantie vertrekken. Eentje ervan toon ik jullie hier met plezier nog snel.

Deze bloemetjesstof stak mijn ogen al uit vanaf het eerste moment dat ze in de winkel lag, maar omwille van mijn capsulekast (die een dipje kreeg in de lente, een update daarover volgt binnenkort) weigerde ik om ze te kopen. Ik hield het been zelfs stijf toen An er een prachtige maxidress in maakte. Sterk van mezelf. Dus toen Dochter 2 eergisteren in de winkel nét dit stofje uitkoos voor een zomerjurk maakte ik inwendig een flink sprongetje. En nee, I swear, ik beïnvloedde haar niet!

De Rosalie is zo’n plezant maaksel: geen knopen of ritsen, niet teveel patroondelen. Ideaal voor een snel en een geliefd tienermeidenproject. Deze stof is wel wat doorzichtig, dus er moet misschien een onderjurk gedragen worden. Maar nu ik de foto’s bekijk denk ik dat het nog wel meevalt (dankzij de vele rimpels geloof ik).

De derde Rosalie is mijn favoriet maar die toon ik jullie binnen een paar weken. Nu is het tijd voor vakantie, toedeloe!

de tijgertas

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier nog eens iets neerschreef. Blame it on de drukte van het einde van het schooljaar, de drukte van het begin van de vakantie, de drukte in het algemeen dus. Ik naaide nog wel, vaak kleinigheden en meestal kon je die ook wel zien voorbijkomen op Instagram. Om te bloggen moet ik tijd maken, en dat vergat ik de laatste weken te doen.

Maar kijk, hier ben ik weer. Met een tas, een strandtas eigenlijk. Ik wilde al een tijd een tas maken die groot genoeg was om wat strandgerief in mee te zeulen. Niet dat ik zo vaak naar het strand ga, maar ik kan zo’n tas natuurlijk ook meenemen naar andere plekken.

Hij moest groot zijn, die tas, en van zichzelf blijven rechtstaan. Dat was het plan.

Ik wilde een model dat van zichzelf zou blijven staan, want omvervallende tassen in combinatie met strandzand: ik zie dat niet zo zitten. En toen zag ik laaaaaaang geleden (‘lang’ als in ‘winter’) dit simpel patroon passeren bij Stof & Stil. Ik wist ook dat ik serieuze tussenvoering nodig zou hebben om de tas te doen staan maar die kocht ik (natuurlijk) nog niet.

En ja, plots vind ik dan de perfecte tassenstof on sale bij Fairy Tailors, heb ik nog net genoeg zwarte canvas liggen als voering, en ben ik veel te lui om naar de winkel te gaan om stevige tussenvoering te kopen. En hopla: op een uurtje tijd was mijn nieuwe strandtas helemaal klaar. Maar uiteraard blijft ze niet van zichzelf staan, ah nee.

Ik vind dat niet erg, nu toch nog niet. Ik ga pas vloeken als ik effectief op een strand zit en niet goed weet waar ik die tas zal moeten leggen of hangen om zandvrij te houden. Typisch ik.

Maar ik ben blij jong, met mijn tas. De Husband vind ze nogal Versace-achtig en ik denk dat hij gelijk heeft. Ik zie mezelf er deze zomer mee over marktjes lopen met wat lekkers in: verse groenten, fruit en een fles prosecco. Ofzo.

beach-Rosalie

Rosalie klinkt als een bloem van een meisje, of als een bloem van een jurkje. Ik kén een meisjes-Rosalie (en ja, dat is een fleurig kind), maar ik kende nog geen jurkjes-Rosalie. Tot nu, dankzij de nieuwste editie van het Fibre Mood magazine!

In Fibre Mood zag ik dit pittig kort en romantisch jurkje, en ik had meteen een flashback naar mijn kindertijd, toen ik in een nòg kortere Holly Hobby-variant rondhuppelde in de tuin van mijn grootouders. Zo kort dat er dikke kleuterbilletjes in een roze onderbroekje kwamen piepen wanneer ik de krieken van de boom probeerde te plukken. Ik weet dat nog, want daar bestaan foto’s van, foto’s met een jaren ’70 filter.

Enfin, ik wist dat Dochter 1 wel voor deze stijl te vinden was (aja, want kòrt) en ik wist ook dat er al 7 jaar een luchtig bloemenstofje in mijn stoffenkast lag te wachten. Ik kocht de stof op mijn allereerste Stoffenspektakel in 2012: 2 meter stof zonder plan, maar kijk.

Ik printte en knipte een maat S en stikte de jurk op een avondje in elkaar. Niks moeilijks aan, geen rits, geen knoopsgaten, nada. Na een pasbeurt bleek de halsuitsnijding nogal diep dus zette ik daar een stukje Engelse broderie tussen, wat de jurk nog lieflijker maakt.

Het motto van de tiener: kort, korter, kortst. Alles wat kort is is goed, alles wat nòg korter is, is beter.

Die pasbeurt leidde ook tot het inkorten van de jurk met maar liefst een extra 7 centimeter. Ik ging akkoord, want Dochter verkondigde dat het de perfecte jurk was voor de komende Griekse zomer. Te lang zou haar eerder op een Griekse ‘Oikos’-bomma hebben doen lijken. Hààr woorden, niet de mijne.

Tijdens de fotoshoot vroeg ze langs haar neus weg of het morgen opnieuw mooi weer zou worden, zodat de jurk aankan naar school. Tot zover de ‘beach-Rosalie’ dus, al ben ik blij dat ze blij is. (Maar over straat zie ik haar toch liever als Oikos-bomma lopen…)